Przeglądaj pytania egzaminacyjne.
Procentowy udział działów w najnowszej podanej sesji.
Lek demetylujący, azacytydyna, stosowany jest w leczeniu chorych na zespoły mielodysplastyczne wyższego ryzyka. Kiedy leczenie należy zakończyć?
Do ustalenia czynników rokowniczych u chorych na zespoły mielodysplastyczne wg IPSS(Międzynarodowy Indeks Prognostyczny) konieczne jest:
W którym typie zespołu mielodysplastycznego występuje nadpłytkowość?
Mediana wieku zachorowań na zespoły mielodysplastyczne wynosi:
Wskaż leczenie z wyboru u chorych na zespoły mielodysplastyczne wyższego ryzyka, w wieku < 60.-70. r. życia, w dobrym stanie ogólnym, bez ciężkich schorzeń towarzyszących:
Która z poniższych nieprawidłowości może być objawem zespołu mielodysplastycznego?
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące hemofilii A:
U chorego na ciężką hemofilię A powikłaną inhibitorem, z aktualnym mianem inhibitora 8 j..B./ml, w leczeniu wylewu krwi do stawu kolanowego należy zastosować:
Postępowanie u chorego na ciężką hemofilię A z wylewem krwi do centralnego układu nerwowego obejmuje:
U chorego z nabytą hemofilią A, aktywnością czynnika VIII 10 j.m./dl, mianem inhibitora 4 j..B./ml, w leczeniu zaotrzewnowego wylewu krwi powinno się zastosować:
U chorego z nabytą hemofilią A w celu eliminacji inhibitora w pierwszej linii leczenia powinno się zastosować:
U chorego na ciężką hemofilię A powikłaną inhibitorem, silnie reagującego na antygen (high responder), w leczeniu wylewu krwi do stawu kolanowego powinno się zastosować:
Umiarkowana postać hemofilii jest definiowana przez zawartość czynnika krzepnięcia VIII/czynnika krzepnięcia IX w osoczu w zakresie:
Do nowotworów wywodzących się z histiocytów i komórek dendrytycznych nie należy:
Podtypem klasycznego chłoniaka Hodgkina (HL) nie jest:
Do chłoniaków dających dodatni odczyn na CD30 nie należy:
Najczęstszym chłoniakiem wywodzącym się z linii limfocytów T pierwotnym skóry jest:
Do chłoniaków wywodzących się z pomocniczych limfocytów T grudek chłonnych należy:
Do zmian wczesnych potransplantacyjnej choroby limfoproliferacyjnej należy:
1) rozrost plazmocytowy;
2) klasyczny chłoniak Hodgkina, postać stwardnienie guzkowe;
3) postać polimorficzna PTLD;
4) postać monomorficzna PTLD;
5) choroba podobna do mononukleozy.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące przewlekłej białaczki limfocytowej / chłoniaka z małych limfocytów:
1) jest najczęstszym typem białaczki u dorosłych;
2) komórkom nowotworowym towarzyszą liczne odczynowe plazmocyty i histiocyty;
3) typową cechą jest obecność centrów proliferacyjnych;
4) w przebiegu choroby rzadko dochodzi do zajęcia szpiku;
5) przebieg choroby jest zwykle powolny.
Prawidłowa odpowiedź to:
Ocena stopnia złośliwości histologicznej (grading) chłoniaka grudkowego opiera się na:
47-letni chory z objawowym szpiczakiem plazmocytowym IgG kappa leczony jest w pierwszej linii schematem VTD. Przed rozpoczęciem leczenia Hgb 9,3 g/dL, PLT 120 G/L, WBC 8,3 G/L, kreatynina 1,1 mg/dL, białko monoklonalne w surowicy IgG kappa 24 g/L i w moczu 0,950 g/24h. Pozostałe parametry morfologiczne i biochemiczne w normie. Po 2 cyklach Hgb 10,3 g/dL, PLT 146 G/L, WBC 6,3 G/L, kreatynina 0,9 mg/dL, białko monoklonalne w surowicy IgG kappa 13 g/L i w moczu 0,11 g/24h. Po 4 cyklach Hgb 11,9 g/dL, PLT 189 G/L, WBC 7,8 G/L, kreatynina 0,8 mg/dL, białko monoklonalne w surowicy IgG kappa 12 g/L i w moczu 0,32 g/24h. Wskaż najlepsze postępowanie:
Rozpoznanie szpiczaka bezobjawowego stawia się na podstawie:
1) obecności biomarkerów związanych z aktywnością szpiczaka - myeloma defining events (MDE), takich jak naciek plazmocytów w szpiku >60%, zwiększony stosunek stężenia klonalnych do nieklonalnych wolnych łańcuchów lekkich w surowicy powyżej 100 i obecność co najmniej dwóch ogniskowych nacieków w badaniu obrazowym kośćca o wymiarze co najmniej 5 mm każdy, bez cech uszkodzenia narządowego CRAB (hiperkalcemia, niewydolność nerek, niedokrwistość lub ogniska osteolityczne);
2) brak zmian charakterystycznych dla objawowego szpiczaka plazmocytowego SLIM-CRAB;
3) obecności plazmocytów w szpiku > 10% komórek;
4) obecności plazmocytów w szpiku > 10% komórek i <60%;
5) obecność białka monoklonalnego;
6) obecności białka monoklonalnego > 30 g/L.
Prawidłowa odpowiedź to:
POEMS jest klonalną chorobą nowotworową spowodowaną zaburzeniami komórki plazmatycznej z charakterystycznym obrazem klinicznym, w którego akronimie zawarte są następujące objawy: P – polineuropatia, O - organomegalia, E - endokrynopatia, M - obecność białka M, S – zmiany skórne. Który z innych objawów jest najczęściej obserwowany u chorych z zespołem POEMS?
W diagnostyce hematologicznej coraz częściej wykorzystuje się badania molekularne. Wynik mutacji którego z genów może wskazywać na makroglobulinemię Waldenströma:
Akronim SLIM-CRAB uwzględnia niżej wymienione objawy narządowe i biomarkery aktywności szpiczaka, z wyjątkiem:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące białaczki plazmocytowej:
60-letni chory na makroglobulinemię Waldenströma z krwawieniem z błon śluzowych, zaburzeniami wzroku spowodowanymi retinopatią i zawrotami głowy został przyjęty w trybie pilnym do oddziału hematologicznego. W badaniach dodatkowych wykazano stężenie IgM 42g/L. Wskaż optymalne postępowanie:
Zgodnie z europejskimi wskazaniami rejestracyjnymi, beksaroten jest wskazany w leczeniu ogólnym ziarniniaka grzybiastego:
Według obecnych zaleceń, megachemioterapię wspomaganą autologicznym przeszczepieniem komórek krwiotwórczych należy zawsze rozważyć jako konsolidację remisji całkowitej uzyskanej leczeniem I linii u młodszych chorych w dobrym stanie ogólnym i bez istotnych klinicznie chorób współistniejących w przypadku chłoniaka:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące leku brentuksymab wedotin:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące szacunkowej częstości występowania chłoniaków T-komórkowych w Europie:
Spośród poniższych typów nowotworów z komórek T, najlepsze rokowanie jest związane z:
Które ze stwierdzeń dotyczących chłoniaka T-komórkowego bliżej nieokreślonego (PTCL-NOS) jest fałszywe?
Objawy systemowe, plamiste i drobnogrudkowe zmiany skórne, zapalenie wielostawowe, zapalenie naczyń, obrzęki i przesięki, a także laboratoryjne wskaź- niki zaburzeń układu immunologicznego, takie jak aglutyniny, krążące kompleksy immunologiczne, autoprzeciwciała, hipergammaglobulinemia poliklonalna, są typowe dla:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące białaczki z ziarnistych limfocytów:
1) w jej przebiegu może wystąpić hipergammaglobulinemia poliklonalna;
2) u pacjentów bez objawów ogólnych, bez istotnych klinicznie cytopenii i bez cech progresji choroby dopuszczalne jest postępowanie wyczekujące;
3) w leczeniu pierwszej linii najczęściej stosuje się leki immunosupresyjne;
4) po uzyskaniu remisji choroby zaleca się jej konsolidację za pomocą allogenicznego przeszczepienia komórek krwiotwórczych.
Prawidłowa odpowiedź to:
Używany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej imatynib należy do inhibitorów:
Wykrycie pozaszpikowego ogniska hemopoezy - nacieków białaczkowych (np. w obrębie tkanek miękkich pleców) w przebiegu leczenia dazatynibem przewlekłej białaczki szpikowej:
Wystąpienie w komórkach przewlekłej białaczki szpikowej mutacji T315I wywołuje oporność na wymienione poniżej leki, z wyjątkiem:
Który z wyników badania ilościowego PCR spełnia kryteria głębokiej odpowiedzi molekularnej (MR 4) podczas leczenia przewlekłej białaczki szpikowej?
Który z wyników badania kariotypu metodą konwencjonalną spełnia kryteria mniejszej odpowiedzi cytogenetycznej (MiCyR; Minor Cytogenetic Response) podczas leczenia przewlekłej białaczki szpikowej?
Według zaleceń ELN z 2013 r. kryterium niepowodzenia leczenia CML inhibitorem kinazy tyrozynowej (IKT) jest uzyskanie w badaniu ilościowym PCR ilości transkryptu BCR-ABL1:
Bosutynib stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej jest:
Przeprowadzenie allo-HCT zaleca się u wszystkich chorych na przewlekłą białaczkę szpikową:
W leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej u kobiet w ciąży dopuszcza się stosowanie:
U chorych na szpiczaka plazmocytowego dochodzi do zwiększenia aktywności osteoklastów, nasilenia resorpcji kości, hiperkalcemii i jednoczesnego zahamowania odbudowy kości przez osteoblasty. Wskaż prawdziwe stwierdzenie:
Szpiczak plazmocytowy (multiple myeloma, MM) jest najczęściej występującą dyskrazją plazmocytową, czyli nowotworem wywodzącym się z komórek plazmatycznych. Wskaż kryteria diagnostyczne, które muszą być spełnione przy rozpoznaniu szpiczaka plazmocytowego:
U 46-letniego chorego, bez istotnej przeszłości chorobowej, w morfologii krwi stwierdzono niedokrwistość, małopłytkowość, w szpiku wykazano 5% plazmoblastów i 15% plazmocytów, a w rozmazie krwi obwodowej obecne były plazmocyty w liczbie przekraczającej 2 G/l (ponad 20% plazmocytów w rozmazie krwi). U chorego:
U 65-letniego chorego z bólami w okolicy lędźwiowej, stwierdzono 15% plazmocytów w szpiku, nie wykazano białka monoklonalnego w krwi ani w moczu. Stężenie Hb 14,4g/dl, funkcja nerek była prawidłowa, stwierdzono jedynie zwyżkę kwasu moczowego. Stężenie wapnia zjonizowanego wypadło prawidłowo. W badaniu moczu stwierdzono erytrocyturię. Badanie kośćca wykazało ogniska osteolizy w kościach czaszki i miednicy, zmiany zwyrodnieniowe w zakresie kręgosłupa lędźwiowego. U chorego należy:
Zaburzenia cytogenetyczne występujące u chorych na szpiczaka mają istotne znaczenie rokownicze. Są to najczęściej translokacje obejmujące locus genu łańcucha ciężkiego immunoglobulin na chromosomie 14q32, hiperdiploidie i hipodiploidie, Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące tych zaburzeń:
Do triady objawów klasycznego szpiczaka plazmocytowego zalicza się hipersekrecję immunoglobuliny monoklonalnej. W surowicy obecne są immunoglobuliny jednej klasy, które wykazują chemiczną i immunologiczną "homogenność". Odzwierciedleniem ich jednorodnej budowy jest wysoki, ostro odgraniczony "pik" w elektroforezie białek. Wskaż prawdziwe stwierdzenie:
Zmiany kostne u chorych na szpiczaka obejmują pojedyncze lub mnogie ogniska osteolizy, złamania patologiczne w tym złamania trzonów kręgowych i niską masę kostną. W leczeniu przeciwdziałającym osteolizie należy uwzględnić:
U chorych na szpiczaka z powodu neutropenii i niedoboru przeciwciał (upośledzona odpowiedź nieswoista i swoista, humoralna) występują nawracające infekcje bakteryjne i wirusowe, które są najczęstszą przyczyną zgonów. Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące profilaktyki zakażeń w tej grupie chorych:
Który z poniżej wymienionych stanów nie jest zwykle przyczyną niewystarczającej lub opóźnionej odpowiedzi na doustne leczenie niedokrwistości syderopenicznej preparatami żelaza?
Dotąd zdrowy 55-letni mężczyzna zgłosił się do lekarza POZ z powodu osłabienia i braku życiowej energii. Jego morfologia krwi wykazała: Hgb 13,8%, MCV 106 fl, retykulocyty 110 tys./µl, WBC 8,8 tys./µl, liczba płytek 181 tys./µl. Którego z wymienionych rozpoznań nie trzeba brać pod uwagę?
Który z wymienionych leków nie powoduje makrocytozy erytrocytów?
Która z wymienionych cech jest skrajnie rzadko spotykana w niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego?
W którym z wymienionych zaburzeń można spotkać prawdziwą makrocytozę przy liczeniu krwinek czerwonych w analizatorze, w odróżnieniu od pseudomakrocytozy?
Który z wymienionych czynników jest przyczyną hemolizy pozanaczyniowej?
Który z wymienionych czynników nie należy do potencjalnych przyczyn nabytej niedokrwistości syderoblastycznej?
W terapii przewlekłej białaczki eozynofilowej z obecnością mutacji genu PDGFR-A terapią z wyboru jest:
Wskaż podstawowe kryterium rozpoznania nowotworu obejmującego linie eozynofilów:
Który zestaw zawiera nieprawdziwe skojarzenie zmiany cytogenetycznej z odpowiadającą jej zmianą molekularną (wg klasyfikacji WHO ostrych białaczek szpikowych z 2008)?
Klasyfikacja WHO wprowadziła zmiany kryteriów rozpoznawania białaczek. W niektórych ostrych białaczkach szpikowych do rozpoznania wystarczy stwierdzenie obecności zmiany cytogenetycznej i/lub odpowiadającej jej zmiany molekularnej. Nie jest natomiast konieczne wykazanie w szpiku odsetka blastów równego lub przekraczającego 20%. Który z podanych zestawów wymienia wszystkie takie podtypy?
Aktualna klasyfikacja cytogenetyczna ostrych białaczek szpikowych jest podstawą wyróżnienia 3 grup ryzyka. Dodatkowo komisja WHO wyróżniła w oparciu o obecność zmian molekularnych 2 jednostki mające charakterystyczne cechy kliniczne. Które z podanych stwierdzeń jest prawdziwe?
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące aktualnej klasyfikacji cytogenetycznej i molekularnej w ostrej białaczce szpikowej:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące kwalifikacji do określonych grup ryzyka zgodnie z aktualną klasyfikacją cytogenetyczną i molekularną w ostrej białaczce szpikowej:
1) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją CEBPA, ale bez towarzyszącej mutacji FLT3-ITD lub z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 bez równoczesnej mutacji FLT3-ITD zaliczane są do grupy korzystnego ryzyka;
2) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy wysokiego ryzyka;
3) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją CEBPA, ale bez towarzyszącej mutacji FLT3-ITD lub z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 bez równoczesnej mutacji FLT3-ITD zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego I”;
4) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego II”;
5) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego I”.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia ostrej białaczki szpikowej u osób w wieku < /= 60 lat ( z wyłączeniem PML z t(15:17):
1) leczenie indukujące remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik CR i dłuższe przeżycie całkowite niż leczenie samym DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAF (daunorubicyna, AraC, fludarabina);
2) leczenie indukujące remisję DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik CR i dłuższe przeżycie całkowite -OS niż leczenie samym DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina);
3) leczenie indukujące remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) nie poprawia wskaźnika CR i nie przedłuża przeżycia całkowitego –OS, ale wydłuża przeżycie wolne od choroby (DFS) w porównaniu z DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina);
4) leczenie indukujące remisję DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik-CR i dłuższe przeżycie wolne od choroby (DFS), ale nie przedłuża przeżycia całkowitego w porównaniu z DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina);
5) po leczeniu indukującym remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) wskaźniki przeżycia – są statystycznie znamiennie wyższe w porównaniu z DA w podgrupach w wieku 50-60 lat i w podgrupie o wysokim ryzyku.
Prawidłowa odpowiedź to:
Klasyfikacja WHO zawiera zmiany wartości progowych odsetka blastów przy badaniu cytologicznym szpiku, które pozwalają na rozpoznanie zespołu mielodysplastycznego (MDS) lub ostrej białaczki (OB). Wskaż te wartości:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia 35-letniego pacjenta z ostrą białaczką szpikową z t(15:17) i onkogenem PML-/RARalfa:
1) leczenie indukujące: ATRA 30-45 mg/m2/dobę p.o. (czas podawania >30 dni zależnie od odpowiedzi); gdy nastąpi normalizacja obrazu krwi chemioterapia idarubicyna (lub daunorubicyna) w dniach 2,4,6,8; po uzyskaniu CR konsolidacja (3 cykle oparte na zastosowaniu idarubicyny/daunorubicyny i mitoksantronu i ATRA; następnie leczenie podtrzymujące oparte na 6-merkaptopurynie, metotreksacie i ATRA przez 2 lata, z okresowym monitorowaniem ilościowym onkogenu PML/RAR alfa (PCR). Jeżeli w okresie leczenia ATRA wystąpiłyby objawy zespołu „retinoidowego” należy zastosować deksametazon;
2) leczenie indukujące: ATRA 30-45 mg/m2/dobę p.o.(czas podawania >30 dni zależnie od odpowiedzi); gdy nastąpi normalizacja obrazu krwi chemioterapia DAC lub DA; po uzyskaniu CR konsolidacja (3 cykle oparte na zastosowaniu idarubicyny/daunorubicyny i mitoksantronu i ATRA; następnie obserwacja i okresowe monitorowanie ilościowe onkogenu PML/RAR alfa (PCR) i w razie utrzymującej się MRD allotransplantacja komórek krwiotwórczych;
3) leczenie indukujące: DA lub DAC i ATRA 30 mg/m2/dobę p.o.; po uzyskaniu CR konsolidacja (3 cykle oparte na zastosowaniu idarubicyny, Ara-C, mitoksantronu i ATRA; następnie obserwacja i okresowe monitorowanie ilościowe onkogenu PML/RAR alfa (PCR), a w razie utrzymującej się MRD autotransplantacja komórek krwiotwórczych;
4) jeżeli w chwili rozpoznania leukocytoza przekraczałaby 10 G/l, wskazane jest aby w fazie leczenia konsolidującego remisję zastosować cykl z wysokimi dawkami Ara-C;
5) autotransplantację komórek krwiotwórczych należy rozważyć w przypadku utrzymywania się choroby resztkowej. Allotransplantacja jest zalecana w razie progresji choroby w czasie leczenia lub nawrotu po zakończeniu leczenia. Przed tymi procedurami należy dążyć do uzyskania remisji (np. stosując leczenie z ATO).
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące planu leczenia 50-letniego pacjenta z ostrą białaczką szpikową, ze zmianami cytogenetycznymi w 11q23 i trzema innymi zmianami (odmiennymi od zmian kwalifikujących do grupy z ryzykiem korzystnym):
1) leczenie indukujące remisję DAC - daunorubicyna, Ara-C, kladrybina (lub leczenie w ramach racjonalnego badania klinicznego), wczesne wszczęcie poszukiwania dawcy rodzinnego lub alternatywnego; jeśli uzyskana jest remisja-CR dążyć do możliwie wczesnego wykonania alloprzeszczepu, nawet kosztem skrócenia konsolidacji;
2) leczenie indukujące remisję TAD, po uzyskaniu CR konsolidacja HD AraC, HAM, HDAraC, HAM, a przeszczep szpiku allogenicznego dopiero po potwierdzeniu utrwalonej CR;
3) leczenie indukujące remisję CLAG-M, po uzyskaniu CR konsolidacja HD AraC, HAM, HDAraC, HAM, a przeszczepienie szpiku allogenicznego dopiero po potwierdzeniu utrwalonej CR;
4) wyniki leczenia AML z grupy wysokiego ryzyka cytogenetycznego są nadal niezadawalające, dlatego wskazane jest aby wydłużyć okres konsolidacji;
5) wyniki leczenia AML z grupy wysokiego ryzyka cytogenetycznego są nadal niezadawalające, dlatego wskazane jest aby leczenie prowadzić w ramach badań klinicznych z zastosowaniem nowych leków i strategii.
Prawidłowa odpowiedź to:
W jakich przypadkach heparyna może mieć pozytywny wpływ na przebieg rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego?
1) wewnątrzmaciczne obumarcie płodu;
2) hiperfibrynogenemia u ciężarnych przed indukcją porodu;
3) piorunująca niewydolność wątroby;
4) przewlekły zdekompensowany zespół DIC z przewagą zakrzepicy;
5) silne krwawienie z naczyniaków olbrzymich;
6) tętniak aorty przed resekcją.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia chorych na ostrą białaczkę szpikową za pomocą przeszczepienia allogenicznych komórek krwiotwórczych poprzedzonego zredukowanym kondycjonowaniem (RIC):
1) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, może być stosowany u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest niższa, a przeżycie wolne od choroby-DFS dłuższe niż po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym;
2) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest niższa, przeżycie wolne od choroby-DFS krótsze, a całkowite przeżycie-OS podobne w porównaniu z przeszczepem po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym; ważną zaletą jest możliwość stosowania u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym;
3) w celu wydłużenia czas wolnego od choroby-DFS i całkowitego przeżycia-OS, po przeszczepie ostrożnie ogranicza się leczenie immunosupresyjne i gdy to nie wystarcza podaje się limfocyty dawcy (DLI), zwiększając liczbę podanych limfocytów w kolejnych podaniach; leczenie prowadzi się kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
4) w celu wydłużenia wskaźników przeżycia, po przeszczepie stosuje się możliwie najsilniejsze leczenie immunosupresyjne, kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
5) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM, przeżycie wolne od choroby-DFS i całkowite przeżycie-OS podobne w porównaniu z przeszczepem po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym; ważną zaletą jest możliwość stosowania u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące epidemiologii chłoniaka Hodgkina:
1) szczyt zachorowań na chłoniaka Hodgkina występuje między 35. a 55. r. ż.;
2) chłoniak Hodgkina należy do rzadkich nowotworów, stanowi około 0,7% wszystkich nowotworów;
3) wskaźniki zachorowalności na chłoniaka Hodgkina (na 100 000 ludności) wynoszą odpowiednio: 4,0 (kobiet) i 4,5 (mężczyźni);
4) w społeczeństwach o wysokim rozwoju ekonomicznym występują dwa szczyty zachorowań na HL, pierwszy między 15.-35. r. ż. i drugi po 50. r. ż.;
5) w społeczeństwach o niskim rozwoju ekonomicznym pierwszy szczyt zachorowań występuje u dzieci poniżej 5. r. ż, drugi u osób starszych powyżej 65. r. ż.
Prawidłowa odpowiedź to:
U chorych na czerwienicę prawdziwą obserwuje się następujące nieprawidłowości, z wyjątkiem:
1) zwiększonej masy erytrocytów;
2) zwiększonej liczby leukocytów we krwi obwodowej;
3) obecności mutacji V617F genu JAK2;
4) leukoerytroblastozy we krwi obwodowej;
5) zwiększonego stężenia witaminy B12 w surowicy.
Prawidłowa odpowiedź to:
U chorego z ostrym rozsianym krzepnięciem wewnątrznaczyniowym (DIC) w przebiegu posocznicy bakteryjnej, czynnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, liczbą płytek krwi (PLT) 30 000/µl, HGB 11 g/dl i APTT 50 s, stężeniem fibrynogenu 1,5 g/l należy zastosować:
Nadkrwistości rzekome mogą wystąpić w następstwie:
1) utraty płynów;
2) zmniejszonego poboru płynów;
3) przebywania na dużych wysokościach;
4) niedotlenienia;
5) obecności patologicznej hemoglobiny o zwiększonym powinowactwie do O2.
Prawidłowa odpowiedź to:
W przypadku konieczności leczenia chłoniaka Hodgkina u kobiety w ciąży, postępowaniem z wyboru jest:
Planowany zabieg operacyjny u chorego na czerwienicę prawdziwą można wykonać po:
1) normalizacji parametrów krwi;
2) normalizacji aktywności FAG;
3) normalizacji stężenia witaminy B12;
4) uzyskaniu prawidłowych wartości stężenia ferrytyny w surowicy;
5) ustąpieniu świądu skóry.
Prawidłowa odpowiedź to:
Kryteria diagnostyczne nadpłytkowości samoistnej nie obejmują:
1) utrzymującej się liczby płytek krwi >450 000/µl;
2) obecności szpiku bogatokomórkowego z przewagą proliferacji linii megakariopoetycznej;
3) obniżenia stężenia erytropoetyny w surowicy;
4) zwiększenia aktywności FAG;
5) zwiększonego stężenia trombopoetyny w surowicy.
Prawidłowa odpowiedź to:
Do objawów samoistnego włóknienia szpiku (pierwotnej mielofibrozy) nie należą:
1) niedokrwistość;
2) powstawanie pozaszpikowych ognisk krwiotworzenia;
3) zmniejszone stężenia erytropoetyny w surowicy;
4) leukoerytroblastoza w krwi obwodowej;
5) zmniejszenie wskaźnika FAG.
Prawidłowa odpowiedź to:
Postępowaniem z wyboru w nieklasycznej postaci guzkowej chłoniaka Hodgkina w stadium IA jest:
Przewlekła białaczka limfocytowa jest najczęstszą białaczką w Europie, gdyż jej częstość wynosi około:
Przewlekła białaczka limfocytowa może występować rodzinnie:
Stopień zaawansowania przewlekłej białaczki limfocytowej III wg klasyfikacji Rai oznacza jedynie:
Najczęstszym powikłaniem autoimmunizacyjnym w przebiegu przewlekłej białaczki limfocytowej jest:
Wskaż niekorzystne czynniki rokownicze w przewlekłej białaczce limfocytowej:
1) okres kliniczny 0 wg Raia;
2) czas zdwojenia liczby limfocytów >12 miesięcy;
3) obecność delecji 17 chromosomu;
4) obecność delecji 13 chromosomu;
5) obecność delecji 11 chromosomu;
6) zwiększone stężenia beta2-mikroglobuliny;
7) małopłytkowość;
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż badania laboratoryjne niezbędne dla postawienia rozpoznania przewlekłej białaczki limfocytowej:
1) morfologia krwi obwodowej bez rozmazu;
2) morfologia krwi z rozmazem;
3) cytologia szpiku kostnego;
4) cytometryczna ocena immunofenotypu limfocytów krwi obwodowej;
5) cytometryczna ocena immunofenotypu limfocytów szpiku.
Prawidłowa odpowiedź to:
Leczeniem pierwszej linii młodych dotychczas zdrowych chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową jest:
Najczęstszą wtórną przyczyną zgonu u chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową jest:
Najbardziej typowym odchyleniem w wyniku morfologii krwi obwodowej chorych na białaczkę włochatokomórkową jest:
Wskaż leczenie z wyboru chorych na białaczkę włochatokomórkową:
Wysokodawkowana chemioterapia z przeszczepieniem autologicznych komórek hematopoetycznych jest zalecana jako konsolidacja po chemioterapii I linii u młodszych chorych z rozpoznanym de novo:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące chłoniaka Burkitta:
Komórki typowej postaci chłoniaka z komórek płaszcza (mantle cell lymphoma, MCL) charakteryzują się:
1) koekspresją CD 19/ CD5(+);
2) ekspresją CD 23 (+);
3) obecnością translokacji t (11;14);
4) ekspresją CD20 (+);
5) ekspresją CD10 (+).
Prawidłowa odpowiedź to:
Chłoniaka plazmoblastycznego charakteryzuje:
1) występowanie u osób z niedoborem odporności;
2) częsta lokalizacja w jamie ustnej;
3) silnie dodatnia ekspresja CD20;
4) dodatnia ekspresja CD138;
5) niski indeks proliferacyjny Ki67.
Prawidłowa odpowiedź to:
Triada objawów, definiująca zespół Sezary’ego to:
Fotoforeza pozaustrojowa jest stosowana w leczeniu:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące pierwotnego skórnego chłoniaka anaplastycznego z dużych komórek:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące pierwotnego chłoniaka śródpiersia z dużych komórek B:
1) choroba występuje u młodych dorosłych z przewagą kobiet;
2) cechuje się obecnością guza śródpiersia przy braku zajęcia obwodowych węzłów chłonnych;
3) często obecna jest ekspresja CD30;
4) w terapii postaci ograniczonych do śródpiersia stosuje się wyłącznie naświetlania;
5) w przypadkach niepowodzenia leczenia I linii skuteczność terapii ratunkowej jest bardzo wysoka.
Prawidłowa odpowiedź to:
Do chłoniaków związanych z zakażeniem HIV należą:
Do niekorzystnych czynników rokowniczych chłoniaka rozlanego z dużych limfocytów B leczonych R-CHOP nie należy:
Leczenie podtrzymujące rytuksymabem powinno być stosowane: