Przeglądaj pytania egzaminacyjne.
Procentowy udział działów w najnowszej podanej sesji.
Do niekorzystnych czynników rokowniczych chłoniaka rozlanego z dużych limfocytów B leczonych R-CHOP nie należy:
Fotoforeza pozaustrojowa jest stosowana w leczeniu:
Leczenie podtrzymujące rytuksymabem powinno być stosowane:
Zwiększona ekspresja cykliny D1 jest charakterystyczna dla:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące chłoniaka Burkitta:
Wysokodawkowana chemioterapia z przeszczepieniem autologicznych komórek hematopoetycznych jest zalecana jako konsolidacja po chemioterapii I linii u młodszych chorych z rozpoznanym de novo:
U chorego z ostrym rozsianym krzepnięciem wewnątrznaczyniowym (DIC) w przebiegu posocznicy bakteryjnej, czynnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, liczbą płytek krwi (PLT) 30 000/µl, HGB 11 g/dl i APTT 50s, stężeniem fibrynogenu 1,5 g/l należy zastosować:
Heparyna może mieć pozytywny wpływ na przebieg rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego w następujących przypadkach:
1) wewnątrzmaciczne obumarcie płodu;
2) hiperfibrynogenemia u ciężarnych przed indukcją porodu;
3) piorunująca niewydolność wątroby;
4) przewlekły zdekompensowany zespół DIC z przewagą zakrzepicy;
5) silne krwawienie z naczyniaków olbrzymich;
6) tętniak aorty przed resekcją.
Prawidłowa odpowiedź to:
W diagnostyce choroby von Willebranda nie wykorzystuje się:
Co nie jest charakterystyczne dla typu 2N choroby von Willebranda?
Nabyta choroba von Willebranda może być wywołana:
U pacjentki z typem 3 choroby von Willebranda przed ekstrakcją zęba należy zastosować:
Wskaż fałszywe stwierdzenia dotyczące hemofilii B:
Wskaż zdania prawdziwe dotyczące zleceń ogólnych w leczeniu choroby von Willebranda:
1) poza wyjątkowymi sytuacjami nie należy stosować leków upośledzających czynność płytek krwi;
2) należy unikać wstrzyknięć dożylnych;
3) duże zabiegi operacyjne oraz leczenie poważnych krwawień należy prowadzić w szpitalu dysponującym możliwością oznaczania aktywności czynnika von Willebranda i czynnika VIII przez całą dobę;
4) w razie krwawienia należy jak najszybciej podać desmopresynę lub koncentrat czynnika VIII.
Prawidłowa odpowiedź to:
U chorych na hemofilię A powikłaną inhibitorem w leczeniu krwawień stosuje się:
Pacjent lat 62 z wywiadem krwawienia z dziąseł od kilku miesięcy, obecnie z masywną skazą skórną w obrębie przedramion. Ponadto zgłasza bóle brzucha, zaparcia, istotną utratę masy ciała. W badaniach wykonanych w Izbie Przyjęć WBC 4,0 G/l, RBC 10 g/dl, PLT 160 G/l, APTT 60 s, test korekcji APTT (czas częściowej tromboplastyny po aktywacji) dodatni (brak korekcji APTT w mieszaninie osocza badanego i prawidłowego), czas protrombinowy (PT) i czas trombinowy (TT) w normie. U chorego należy podejrzewać:
Choroba Christmasa to:
Izolowane przedłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) występuje w przypadku:
1) niedoboru czynnika II;
2) niedoboru czynnika VII;
3) niedoboru czynnika XII;
4) niedoboru czynnika XIII;
5) obecności antykoagulantu toczniowego;
6) wpływu heparyny niefrakcjonowanej;
7) nabytego inhibitora czynnika VIII lub IX.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia chorych na ostrą białaczką szpikową za pomocą przeszczepienia allogenicznych komórek krwiotwórczych poprzedzonego kondycjonowaniem mieloablacyjnym:
1) ten rodzaj przeszczepu zapewnia silną immunosupresję i eradykację minimalnej choroby resztkowej, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest wyższa, ale przeżycie całkowite - OS po transplantacji dłuższe, w porównaniu z przeszczepem po zredukowanym kondycjonowaniu. Wskazany jest u osób w dobrym stanie biologicznym, szczególnie z podtypami AML o korzystnym rokowaniu;
2) ten rodzaj przeszczepu zapewnia silną immunosupresję i eradykację minimalnej choroby resztkowej, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest wyższa, ale przeżycie wolne od choroby - DFS dłuższe, w porównaniu z przeszczepem po zredukowanym kondycjonowaniu. Wskazany jest u osób w dobrym stanie biologicznym, szczególnie w podtypach o złym rokowaniu;
3) w celu wydłużenia czas wolnego od choroby - DFS i całkowitego przeżycia - OS, po przeszczepie, ostrożnie zmniejsza się leczenie immunosupresyjne kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
4) w celu wydłużenia przeżycia wolnego od choroby - DFS, po przeszczepie stosuje się możliwie najsilniejsze leczenie immunosupresyjne, kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
5) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM i przeżycie wolne od choroby - DFS podobne w porównaniu z przeszczepem po kondycjonowaniu zredukowanym - RIC. Wadą jest niemożliwość stosowania u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia chorych na ostrą białaczką szpikową za pomocą przeszczepienia allogenicznych komórek krwiotwórczych poprzedzonego zredukowanym kondycjonowaniem (RIC):
1) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, może być stosowany u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest niższa, a przeżycie wolne od choroby - DFS dłuższe niż po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym;
2) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM jest niższa, przeżycie wolne od choroby - DFS krótsze, a całkowite przeżycie-OS podobne w porównaniu z przeszczepem po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym. Ważną zaletą jest możliwość stosowania u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym;
3) w celu wydłużenia czas wolnego od choroby - DFS i całkowitego przeżycia - OS, po przeszczepie ostrożnie ogranicza się leczenie immunosupresyjne i gdy to nie wystarcza podaje się limfocyty dawcy (DLI), zwiększając liczbę podanych limfocytów w kolejnych podaniach. Leczenie prowadzi się kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
4) w celu wydłużenia wskaźników przeżycia, po przeszczepie stosuje się możliwie najsilniejsze leczenie immunosupresyjne, kontrolując chimeryzm i objawy reakcji GVH;
5) ten rodzaj przeszczepu jest dobrze tolerowany, śmiertelność zależna od przeszczepu - TRM, przeżycie wolne od choroby - DFS i całkowite przeżycie - OS podobne w porównaniu z przeszczepem po pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym. Ważną zaletą jest możliwość stosowania u pacjentów starszych i w gorszym stanie biologicznym.
Prawidłowa odpowiedź to:
U chorego z ciężką postacią hemofilii A powikłaną inhibitorem w mianie 7 j. Bethesda/ml (j.B/ml) w przypadku wylewu do stawu biodrowego należy zastosować:
Wskaż zdanie fałszywe dotyczące hemofilii A:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące leczenia ostrej białaczki szpikowej u osób w wieku = 60 lat (z wyłączeniem PML z t(15:17):
1) leczenie indukujące remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik CR i dłuższe przeżycie całkowite niż leczenie samym DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina);
2) leczenie indukujące remisję DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik CR i dłuższe przeżycie całkowite -OS niż leczenie samym DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina);
3) leczenie indukujące remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) nie poprawia wskaźnika CR i nie przedłuża przeżycia całkowitego -OS, ale wydłuża przeżycie wolne od choroby (DFS) w porównaniu z DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina);
4) leczenie indukujące remisję DAF (daunorubicyna, Ara-C, fludarabina) pozwala uzyskać wyższy wskaźnik-CR i dłuższe przeżycie wolne od choroby (DFS), ale nie przedłuża przeżycia całkowitego w porównaniu z DA (daunorubicyna, Ara-C) lub DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina);
5) po leczeniu indukującym remisję DAC (daunorubicyna, Ara-C, kladrybina) wskaźniki przeżycia są statystycznie znamiennie wyższe w porównaniu z DA w podgrupach w wieku 50-60 lat i w podgrupie o wysokim ryzyku.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wspólną cechą niedokrwistości hemolitycznych jest:
Pacjentowi z rozpoznaniem ciężkiej postaci hemofilii A o masie ciała 80 kg przed planowanym zabiegiem ekstrakcji zęba należy podać koncentrat czynnika VIII w dawce:
Do objawów niedokrwistości z niedoboru żelaza nie należy:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące ostrej białaczki szpikowej z prawidłowym kariogramem i obecną mutacją FLT3-ITD lub rzadziej występującą mutacją punktową FLT3:
1) występuje w 30% AML, rokowanie jest złe, gdyż pomimo uzyskania CR po standardowym leczeniu indukująco konsolidującym (np. DAC, HDAra-C, HAM) przeżycie wolne od choroby -DFS jest krótkie, dlatego wskazane jest możliwie jak najszybsze leczenie allotransplantacją szpiku;
2) w przypadku, gdy allotransplantacja szpiku jest niemożliwa oraz w przypadkach opornych i nawrotach uzasadnione jest leczenie inhibitorami FLT3 (np. Sorafenib, AC220) w ramach prób klinicznych oceniających leczenie skojarzone z innymi lekami, gdyż monoterapia tymi lekami daje krótkotrwałą odpowiedź związaną z generowaniem kolejnych mutacji i selekcją opornych klonów;
3) występuje w 30% AML, rokowanie jest złe, gdyż po standardowym leczeniu (np. DAC, HDAra-C, HAM) wskaźnik CR jest bardzo niski; udowodniono, że lepiej jest zastosować indukcję CLAG-M, a następnie leczenie allotransplantacją szpiku;
4) w przy przypadku, gdy allotransplantacja szpiku jest niemożliwa oraz w przypadkach opornych i nawrotach udokumentowane jest wskazanie do leczenia inhibitorami FLT3 (np. Midostaurin, Sorafenib) w formie 4-ro tygodniowych cykli monoterapii na zmianę z 7 dniowymi cyklami LDAra-C (2x20 mg sc/dobę);
5) występuje w 30% AML, rokowanie jest złe, gdyż pomimo uzyskania CR po standardowym leczeniu indukująco konsolidującym (np. DAC, HDAra-C, HAM) przeżycie wolne od choroby -DFS jest krótkie, samo leczenie allotransplantacją szpiku daje wyniki niezadawalające, wykazano celowość stosowania azacytydyny w okresie po allotransplantacji.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące niedokrwistości sierpowatokrwinkowej:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące sferocytozy wrodzonej:
Aktualna klasyfikacja cytogenetyczna i molekularna pomaga w zakwalifikowaniu do określonej grupy ryzyka. Wskaż prawdziwe stwierdzenia:
1) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją CEBPA, ale bez towarzyszącej mutacji FLT3-ITD lub z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 bez równoczesnej mutacji FLT3-ITD zaliczane są do grupy korzystnego ryzyka;
2) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy wysokiego ryzyka;
3) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją CEBPA, ale bez towarzyszącej mutacji FLT3-ITD lub z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 bez równoczesnej mutacji FLT3-ITD zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego I”;
4) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego II”;
5) postacie AML z normalnym kariotypem i mutacją NPM1 + współistniejąca mutacja FLT3 ITD, jak również wszystkie z niezmutowanym NPM1 (niezależnie od obecności FLT3-ITD) zaliczane są do grupy „ryzyka pośredniego I”.
Prawidłowa odpowiedź to:
Klasyfikacja WHO wprowadziła zmiany kryteriów rozpoznawania białaczek. W niektórych ostrych białaczkach szpikowych do rozpoznania wystarczy stwierdzenie obecności zmiany cytogenetycznej i/lub odpowiadającej jej zmiany molekularnej, Nie jest natomiast konieczne wykazanie w szpiku odsetka blastów równego lub przekraczającego 20%. Który z podanych zestawów wymienia wszystkie takie podtypy?
Które z podanych zmian cytogenetycznych i molekularnych są prawidłowo skojarzone?
Chory w wieku 70 lat leczony jest azacytydyną z powodu MDS RAEB 2 (anemia oporna na leczenie z nadmiarem blastów). Badanie cytogenetyczne wykazało zmianę -7. Odsetek blastów w szpiku wynosił w czasie stawiania rozpoznania 18%. Po 5 cyklach leczenia uzyskano remisję całkowitą. Jak należy postąpić dalej?
Mutacja V617F genu JAK 2 występuje w następujących chorobach:
Na podstawie samych badań cytogenetycznych (bez badania mutacji FLT3, NPMN i CEBPA) wyróżnić można w ostrych białaczkach szpikowych 3 grupy ryzyka. Które z podanych stwierdzeń jest prawdziwe?
Ze względu na strukturę IgM w makroglobulinemii Waldenströma często występują objawy zespołu nadlepkości, do których zalicza się niżej wymienione, z wyjątkiem:
Aktualna klasyfikacja cytogenetyczna i molekularna pomaga w określeniu ryzyka. Które z podanych stwierdzeń jest prawdziwe?
Do leczenia niedokrwistości czynnikami stymulującymi erytropoezę kwalifikują się chorzy na zespoły mielodysplastyczne:
Do kryteriów diagnostycznych szpiczaka odosobnionego kostnego lub pozakostnego zalicza się wszystkie niżej wymienione, z wyjątkiem:
W leczeniu niewydolności nerek u chorych na szpiczaka największe znaczenie ma leczenie przyczynowe choroby, zmniejszające ładunek łańcuchów lekkich przepływających przez kanaliki nerkowe. Istotne jest również leczenie objawowe, w którym należy uwzględnić:
Które z poniżej wymienionych nieprawidłowości cytogenetycznych należą do niekorzystnych cech wg IPSS (Międzynarodowy Indeks Prognostyczny)?
Wśród czynników rokowniczych u chorych na szpiczaka plazmocytowego wyróżnia się m.in. czynniki cytogenetyczne. Wyróżnia się 3 grupy ryzyka cytogenetycznego w szpiczaku plazmocytowym. Do grupy wysokiego ryzyka cytogenetycznego zalicza się chorych, u których wykazano:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące białaczki plazmocytowej:
Do triady objawów szpiczaka plazmocytowego zalicza się zmiany osteolityczne. Są one spowodowane nadmiernym pobudzeniem osteoklastów w wyniku:
U chorego na szpiczaka plazmocytowego po 4 latach od rozpoznania i 2 latach bardzo dobrej remisji częściowej, którą wyidukowano leczeniem wg schematu VTD (bortezomib, talidomid, deksametazon) oraz autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych, nastąpił nawrót choroby. W morfologii krwi stwierdzono niedokrwistość, małopłytkowość, w rozmazie krwi wykazano obecność plazmocytów w liczbie przekraczającej 2 G/l (ponad 20% plazmocytów w rozmazie krwi). U chorego:
U 65-letniego chorego na szpiczaka plazmocytowego z nadwagą (BMI > 30), cukrzycą t. 2 i przebytym zawałem serca z uniesieniem odcinka ST, u którego wystąpił nawrót choroby, rozpoczęto leczenie reindukujące remisję choroby wg schematu Rd (lenalidomid + deksametazon). Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące leczenia przeciwzakrzepowego, które należy zastosować u tego pacjenta:
Objawy zespołu nadlepkości krwi występują u około 10% chorych na szpiczaka plazmocytowego i wskazują na wysokie stężenie białka monoklonalnego. Wskaż prawdziwe stwierdzenie:
Szpiczak plazmocytowy jest najczęściej występującą dyskrazją plazmocytową, czyli nowotworem wywodzącym się z komórek plazmatycznych. Kryterium diagnostycznym, które musi być spełnione przy rozpoznaniu szpiczaka plazmocytowego jest m.in.:
U chorego w wieku 50 lat, bez objawów ogólnych, z zaawansowaniem białaczki limfocytowej IV wg Rai, stabilną limfocytozą na poziomie 50 G/l i małopłytkowością 4. stopnia o etiologii immunologicznej, bez limfadenopatii i organomegalii, należy:
U chorych z przewlekłą białaczką limfocytową allogeniczne przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych jest:
W Europie najczęstszym rodzajem białaczki u dorosłych jest:
Do rozpoznania przewlekłej białaczki limfocytowej upoważnia wynik badania:
Autoimmunizacyjne powikłania hematologiczne w przewlekłej białaczce limfocytowej:
Monoklonalna limfocytoza B-komórkowa charakteryzuje się:
Przewlekła białaczka limfocytowa wymaga różnicowania z białaczkami limfoidalnymi, z wyjątkiem:
Obecność mutacji TP53 lub delecji 17p:
Wskazaniem do rozpoczęcia leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej nie jest:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące białka BCL-2, którego deregulacja pełni istotną rolę w patogenezie chłoniaka grudkowego:
1) odgrywa kluczową rolę w inicjacji zewnątrzpochodnego szlaku apoptozy;
2) jego gen jest zlokalizowany w regionie q32 chromosomu 14;
3) jego gen jest zlokalizowany w regionie q21 chromosomu 18;
4) u większości chorych dochodzi do jego nadekspresji w wyniku umieszczenia jego genu w sąsiedztwie genów kodujących łańcuch lekki lub ciężki immunoglobuliny.
Prawidłowa odpowiedź to:
Która procedura, zalecana przez obecnie obowiązujące rekomendacje, stwarza możliwość wyleczenia w chłoniaku grudkowym?
Do wskazań do rozpoczęcia leczenia cytostatycznego chłoniaka grudkowego nie należy/ą:
Jakie jest miejsce badań cytogenetycznych i molekularnych w diagnostyce i monitorowaniu leczenia chłoniaków grudkowych (FL)?
1) wykazanie typowych aberracji cytogenetycznych i/lub ich odpowiedników molekularnych jest warunkiem ustalenia rozpoznania FL;
2) badania cytogenetyczne/molekularne mogą być przydatne w monitorowaniu choroby resztkowej;
3) badania cytogenetyczne/molekularne mogą być przydatne w ustaleniu rozpoznania w wątpliwych przypadkach;
4) obecność aberracji cytogenetycznych/molekularnych o niekorzystnym znaczeniu rokowniczym jest uwzględniana w ustaleniu wskazań do leczenia cytoredukcyjnego.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące transformacji chłoniaka grudkowego w chłoniaka rozlanego z dużych komórek B:
1) roczna częstość szacowana jest na 15% w ciągu pierwszych 15 lat;
2) typowe dla transformacji jest pojawienie się objawów ogólnych i szybkie narastanie aktywności LDH;
3) ustalenie rozpoznania transformacji wymaga badania histopatologicznego zmiany;
4) rokowanie jest podobne jak w DLBCL de novo.
Prawidłowa odpowiedź to:
Roczną zachorowalność na chłoniaka grudkowego w Europie i Ameryce Północnej szacuje się na:
Wskaż fałszywe stwierdzenia dotyczące zastosowania rytuksymabu w leczeniu chłoniaka grudkowego:
1) leczenie podtrzymujące rytuksymabem jest uzasadnione wyłącznie w remisji całkowitej uzyskanej immunochemioterapią potwierdzonej badaniem PET-CT;
2) przeciwwskazaniem do jego zastosowania jest przebyte wirusowe zapalenie wątroby typu B, antygenemia HBsAg i/lub obecność przeciwciał HBcAb;
3) leczenie podtrzymujące rytuksymabem po uzyskaniu remisji za pomocą immunochemioterapii w leczeniu I linii istotnie wydłuża przeżycie wolne od progresji chłoniaka;
4) może być podawany we wlewie dożylnym lub podskórnie.
Prawidłowa odpowiedź to:
Jakie zaburzenia cytogenetyczne mogą wystąpić w chłoniaku grudkowym?
Wskaźnik rokowniczy FLIPI1, opracowany dla chłoniaka grudkowego, uwzględnia następujące cechy kliniczne i laboratoryjne, z wyjątkiem:
Wycinków ze zmian skórnych w przypadku podejrzenia ziarniniaka grzybiastego i zespołu Sezary’ego nie należy pobierać z (o ile zmiany skórne zajmują więcej niż jedną lokalizację):
Do hematologa zgłasza się pacjent lat 24 w dobrym stanie ogólnym, ze zmianami o charakterze grudek, guzków i nacieków w tkance podskórnej - głównie w obrębie kończyn. W badaniu hist-pat stwierdza się w naskórku, skórze i tkance podskórnej nacieki limfocytarne o fenotypie CD2+CD3+CD4-CD5-CD7-CD8-CD56+βF1-γδ+. Wysiew zmian skórnych jest gwałtowny, zmian przybywa w krótkim czasie. Węzły chłonne i narządy wewnętrzne pozostają wolne od zmian. Wskaż prawidłowe postępowanie:
Kryteria rozpoznania zespołu Sezary’ego to:
U pacjentki lat 70, w dobrym stanie ogólnym, z unormowanym farmakologicznie poziomem lipidów we krwi, na skórze podudzia pojawiły się 3 guzy barwy fioletowoczerwonej. W badaniu histopatologicznym stwierdzono monomorficzny naciek w obrębie skóry właściwej, niezajmujący naskórka. Komórki nacieku wykazały immunofenotyp: CD20+ CD79a+ BCL2+ CD10- BCL6+ IRH4/MUM1+ , FOX-P1+. W badaniach obrazowych nie stwierdzono zajęcia węzłów chłonnych ani narządów wewnętrznych. Zastosowano terapię R-CHOP z uzupełniającą radioterapią. Wskaż prawdziwe stwierdzenie:
Pacjentka lat 44, ogólnie zdrowa, nieprzyjmująca leków systemowych, zgłosiła się do hematologa z wynikiem badania histopatologicznego potwierdzającym ziarniniaka grzybiastego. Zmiany skórne o charakterze rumieniowym obejmowały doły pachowe oraz pośladki (BSA 6%). Świąd pacjentka oceniała w skali VAS na od 3 do 6. Zmiany skórne u pacjentki stwierdzono po raz pierwszy 6 lat wcześniej. Dotychczas pacjentka była leczona miejscowo glikokortykosteroidami z najsilniejszej grupy - bez efektu, a zaczęły pojawiać się rozstępy. W badaniach obrazowych wykluczono obecność zmian węzłowych i narządowych. Wskaż prawdziwe stwierdzenie:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące chorych z nawrotowym/ opornym chłoniakiem Hodgkina:
1) gorzej rokuje wznowa choroby w czasie krótszym niż 12 miesięcy od zakończenia leczenia;
2) w przypadku lokalnej wznowy w miejscu wyjściowo zajętym można zastosować napromienianie, o ile chory nie był wcześniej poddany radioterapii;
3) u chorych wysokiego ryzyka zastosowanie brentuksymabu wedotinu po autologicznej transplantacji zmniejsza ryzyko progresji choroby o 50%;
4) jeśli chory uzyska całkowitą odpowiedź metaboliczną po 2 cyklach chemioterapii II linii zamiast autotransplantacji (auto-HCT) można zastosować kolejne 2 cykle chemioterapii bez konieczności wykonywania auto-HCT;
5) najbardziej skuteczną chemioterapią II linii jest chemioterapia według protokołu IGEV.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące schematu ABVD:
1) u większości chorych w momencie podawania kolejnej porcji cytostatyków występuje neutropenia III i IV stopnia;
2) ryzyko gorączki neutropenicznej po zastosowaniu ABVD wynosi około 20% i wymaga zastosowania czynników wzrostu w profilaktyce pierwotnej;
3) optymalny moment oceny wczesnej odpowiedzi na leczenie ABVD za pomocą badania PET to dwa-trzy dni przed trzecim cyklem leczenia;
4) toksyczność płucna schematu ABVD wynika z stosowania dakarbazyny;
5) pozwala na uzyskanie długotrwałej remisji u 90% chorych z postacią zaawansowaną choroby.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące chłoniaka Hodgkina:
1) naciek w chłoniaku Hodgkina składa się głównie z prawidłowych komórek układu odpornościowego;
2) nowotworowe komórki chłoniaka Hodgkina wywodzą się z limfocytów B;
3) podtyp NS najczęściej występuje u starszych chorych;
4) podtyp MC najczęściej występuje u młodszych chorych;
5) głęboka limfopenia (limfocyty < 8% lub < 600/µl) stwierdzana w momencie rozpoznania jest niekorzystnym czynnikiem rokowniczym.
Prawidłowa odpowiedź to:
U 29-letniej chorej z niedawno rozpoznanym chłoniakiem Hodgkina podtyp NS w badaniu PET/TK stwierdzono wzmożony wychwyt znacznika w 4 grupach (do 3,5 cm każda) węzłowych: szyjne środkowe po lewej stronie, szyjne dolne po lewej stronie, nadobojczykowe lewe oraz w śródpiersiu. Dodatkowo stwierdzono rozlany wychwyt znacznika w szpiku kostnym mniejszy niż w wątrobie. Chora skarży się na świąd skóry, schudła 8 kg w ciągu ostatnich kilku miesięcy, nie gorączkuje, poci się w nocy. Stopień zaawansowania choroby u tej chorej wynosi:
Sumaryczny wynik badania PET/TK wykonany po zakończeniu leczenia chłoniaka Hodgkina w skali Deauville wynosił 3. Kliniczna interpretacja tego badania wskazuje, że chory uzyskał:
W badaniu PET/TK wykonanym po zakończeniu leczenia chłoniaka Hodgkina wychwyt znacznika we wszystkich miejscach wyjściowo zajętych był mniejszy niż wychwyt w wątrobie, ale większy niż w śródpiersiu. Sumarycznie wynik tego badania w skali Deauville wynosi:
Najważniejszym czynnikiem rokowniczym w chłoniaku Hodgkina jest:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące podtypu bogatego w limfocyty (LR) klasycznej postaci chłoniaka Hodgkina:
W postaci klasycznej chłoniaka Hodgkina komórki Reed-Sternberga:
Które z zaleceń dotyczących terminów badania kariotypu metodą konwencjonalnej cytogenetyki w monitorowaniu leczenia inhibitorami kinaz tyrozynowych chorych na przewlekłą białaczkę szpikową jest najwłaściwsze?
Który z poniżej wymienionych inhibitorów kinaz tyrozynowych najczęściej wywołuje występowanie wysięków opłucnowych w przebiegu leczenia chorych na przewlekłą białaczkę szpikową?
Aktywność amylazy i lipazy w surowicy krwi należy okresowo kontrolować w przypadku leczenia PBSz za pomocą:
Imatynib stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej jest inhibitorem:
Według zaleceń ELN z 2013 r. kryterium wczesnej odpowiedzi molekularnej (EMR; Early Molecular Response) na leczenie inhibitorem kinazy tyrozynowej (IKT) jest uzyskanie wyniku w badaniu ilościowego PCR:
Który z wyników badania kariotypu metodą konwencjonalną spełnia kryteria większej odpowiedzi cytogenetycznej (MCyR; Major Cytogenetic Response) podczas leczenia przewlekłej białaczki szpikowej?
Który z wyników badania ilościowego PCR spełnia kryteria większej odpowiedzi molekularnej (MMR; Major Molecular Response) podczas leczenia przewlekłej białaczki szpikowej?
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące leczenia przewlekłej białaczki szpikowej inhibitorami kinaz tyrozynowych II/III generacji:
U chorego na przewlekłą białaczkę szpikową z opornością na leczenie imatynibem związaną z wystąpieniem mutacji T315I należy zastosować:
Do kryteriów diagnostycznych fazy przewlekłej przewlekłej białaczki szpikowej należy:
Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące pozawęzłowego chłoniaka z komórek NK/T typu nosowego:
Do chorób EBV-zależnych nie zalicza się:
Postać monomorficzna potransplantacyjnej choroby limfoproliferacyjnej (M-PTLD):
Nawracające, samogojące się zmiany skórne na tułowiu i kończynach są typowe dla:
Najczęstszym typem chłoniaka Hodgkina (HL) jest:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące chłoniaka plazmablastycznego:
Chłoniak z dużych komórek B rozwijający się typowo u młodych kobiet to:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące chłoniaka MALT:
Translokacja (14;18), wiążąca się zwykle z ekspresją białka BCL2 w komórkach nowotworowych, jest typowa dla chłoniaka:
Najczęstszą mutacją molekularną w makroglobulinemii Waldenströma jest mutacja genu:
Akronim SLIM-CRAB uwzględnia objawy narządowe i biomarkery aktywności szpiczaka, do których nie należy:
72-letni chory zgłosił się do hematologa z podejrzeniem chłoniaka. W badaniu przedmiotowym obserwowano powiększone węzły chłonne okolicy szyjnej (2 cm), pachowej (3,5 cm) i pachwinowej (3 cm) bez hepatosplenomegalii. W morfologii WBC 10,2 G/L, LIMF 8,8 G/L, Hgb 8,8 g/dL i PLT 77 G/L. Pobrano szpik kostny do badania histopatologicznego i cytologicznego oraz wykonano badanie immunofiksacji z badaniami immunofenotypu oraz molekularnymi. We wstępnych wynikach uzyskano mutację MYD88 L265P, białko monoklonalne IgG oraz fenotyp CD19+/CD23-/CD38+. Uzyskano też wyniki aspiratu szpiku wskazujące na naciek plazmocytów i limfoplazmocytów >30%. Na podstawie tych badań można podejrzewać:
Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące leczenia wspomagającego u chorych na szpiczaka plazmocytowego:
Rozpoznanie gammapatii monoklonalnej o nieustalonym znaczeniu stawia się na podstawie:
1) obecności białka monoklonalnego;
2) obecności białka monoklonalnego < 30 g/L;
3) obecności plazmocytów w szpiku < 10% komórek;
4) braku zmian narządowych charakterystycznych dla szpiczaka plazmocytowego CRAB (hiperkalcemia, niewydolność nerek, niedokrwistość, zmiany lityczne w kościach);
5) braku zmian charakterystycznych dla objawowego szpiczaka plazmocytowego SLIM-CRAB.
Prawidłowa odpowiedź to:
POEMS jest to osteosklerotyczna postać szpiczaka, w akronimie kryjąca następujące objawy: P - polineuropatia, O - organomegalia, E - endokrynopatia, M - obecność białka M, S - zmiany skórne. Który z innych objawów jest najczęściej obserwowany u chorych z zespołem POEMS?
W którym stanie nie spotyka się hipoplazji szpiku?
Ocena odpowiedzi na leczenie chorych na szpiczaka plazmocytowego uwzględnia stężenia białka M we krwi i w moczu, stężenia łańcuchów lekkich kappa i lambda w surowicy, odsetek plazmocytów w szpiku oraz zmian pozaszpikowych. Wskaż prawidłowe zestawienie kryteriów rodzaju odpowiedzi:
Który zestaw objawów i odchyleń laboratoryjnych w całości najbardziej nasuwa podejrzenie nocnej napadowej hemoglobinurii?
Który zestaw odchyleń laboratoryjnych jest najbardziej typowy dla niedokrwistości mikroangiopatycznej?
Która z następujących cech (wskaźników) nie jest spotykana we krwi chorych z niedokrwistością aplastyczną?
Które odchylenie (objaw) nie jest nigdy spotykany w głębokiej niedokrwistości na tle niedoboru wit. B12 lub kwasu foliowego?
Jaki jest typowy obraz niedokrwistości towarzyszącej chorobie wątroby?
Jaki jest skład prawidłowej hemoglobiny osób dorosłych?
Jakie powinno być podstawowe leczenie niedokrwistości w przebiegu choroby zapalnej?
Która nieprawidłowość erytrocytów nie jest spowodowana strukturalnym defektem błony komórkowej?
Choremu z nabytą postacią zespołu von Willebranda w celu zahamowania krwotoku należy przetoczyć:
Chory na nowotwór z objawowym zespołem żyły głównej górnej:
1) wymaga podania deksametazonu dożylnie;
2) może być leczony przed uzyskaniem wyniku badania histopatologicznego;
3) powinien być kierowany do ośrodka onkologicznego posiadającego radioterapię;
4) może być obserwowany do czasu spadku frakcji wyrzutowej serca - EF < 35%.
Prawidłowa odpowiedź to:
Do oddziału hematologicznego została skierowana 35-letnia kobieta, u której w morfologii stwierdzono liczbę płytek krwi 28x109/l. Małopłytkowości nie towarzyszyły objawy skazy krwotocznej ani inne zaburzenia kliniczne. Konsultujący hematolog przed podjęciem decyzji o hospitalizacji powinien:
U chorego ze szpiczakiem plazmocytowym typu łańcuch lekki lambda, który nie zgłaszał żadnych objawów klinicznych, w rutynowej kontroli badań wykryto we krwi stężenie wapnia całkowitego wynoszące 2,7 mmol/l oraz stężenie białka całkowitego równe 5,2 g/dl, w tym albuminy stanowiące 50%. Konsultujący hematolog powinien zalecić:
W leczeniu pacjenta z agranulocytozą i gorączką neutropeniczną, które wystąpiły po zażyciu tiamazolu stosuje się: