W których sytuacjach klinicznych warto zastosować inseminację nasieniem partnera jako metodę leczenia niepłodności partnerskiej?
1) u 32-letniej kobiety z rezerwą jajnikową AMH=0,9 ng/ml; obniżoną ruchliwością plemników w badaniach nasienia, pozostałymi prawidłowymi parametrami seminogramu, z jajowodami ocenionymi jako drożne w trakcie laparoskopii diagnostycznej w której stwierdzono również pojedyncze ogniska endometriozy otrzewnowej;
2) u 39-letniej kobiety po trzech miesiącach starań, AMH=1,8 ng/ml; obniżona ruchliwością plemników w badaniach nasienia, pozostałymi prawidłowymi parametrami seminogramu, z jajowodami ocenionymi jako drożne w trakcie laparoskopii diagnostycznej, w której stwierdzono również pojedyncze ogniska endometriozy otrzewnowej;
3) w przypadku braku poprawy po leczeniu farmakologicznym wytrysku wstecznego u partnera, po uprzedniej alkalizacji moczu;
4) para (oboje w wieku 34 lat) po 2 latach starań z rozpoznaniem niepłodności o nieznanej przyczynie, prawidłowym seminogramie i przebytych trzech zabiegach inseminacji wewnątrzmacicznej (bez ciąży);
5) u 28-letniej kobiety z zespołem PCOS, AMH=6,8 ng/ml, niepłodnością pierwotną, w seminogramie teratozoospermia, test fragmentacji DNA plemników z wynikiem 15%, test wiązania z hialuronianem 78%.
Prawidłowa odpowiedź to: