Przeglądaj pytania egzaminacyjne.
Procentowy udział działów w najnowszej podanej sesji.
U chorych na szpiczaka mnogiego w wieku poniżej 65 lat zakwalifikowanych do wysokodawkowej chemioterapii i transplantacji autologicznych komórek krwiotwórczych w poprzedzającym leczeniu dla zmniejszania masy nowotworu przed przeszczepieniem nie wolno stosować:
Wysokodawkowa chemioterapia i transplantacja autologicznych komórek krwiotwórczych znajduje zastosowanie w niżej wymienionych chorobach, z wyjątkiem:
Mutacją, która powoduje oporność na wszystkie zarejestrowane do terapii przewlekłej białaczki szpikowej inhibitory kinaz tyrozynowych jest:
Wskazaniem do transplantacji alogenicznych komórek u chorych na białaczkę limfocytową przewlekłą są wszystkie wymienione stany kliniczne, z wyjątkiem:
W którym roku terapii imatynibem u chorych z przewlekłą białaczką szpikową progresja do fazy akceleracji lub kryzy blastycznej jest największa?
Chorzy na niedokrwistość aplastyczną - postać ciężka w wieku poniżej 20 lat kwalifikowani są do transplantacji alogenicznych komórek hematopoetycznych:
Wskazaniem do wysokodawkowej chemioterapii i transplantacji autologicznych komórek krwiotwórczych u chorych na chłoniaka Hodgkina są niżej wymienione stany, z wyjątkiem:
Bezpośrednio przed transplantacją komórek hematopoetycznych stosowane są niżej wymienione terapie, z wyjątkiem:
Ocenę ilości macierzystych komórek hematopoetycznych w materiale przeszczepianym przeprowadza się na podstawie oznaczeń liczby:
U pacjenta z przewlekłą białaczką limfocytową i delecją 17p lekiem z wyboru jest:
Wskaż zdanie prawdziwe:
Powikłania hematologiczne w przewlekłej białaczce limfocytowej o charakterze autoimmunizacyjnym:
Do kryteriów diagnostycznych przewlekłej białaczki limfocytowej należą:
O rozpoznaniu przewlekłej białaczki limfocytowej decyduje badanie:
U chorego w wieku 50 lat, bez objawów ogólnych, z zaawansowaniem białaczki limfocytowej IV wg Rai, stabilną limfocytozą na poziomie 50 G/l i małopłytkowością 4 stopnia o etiologii immunizacyjnej, bez limfadenopatii i organomegalii, należy:
Do korzystnych czynników rokowniczych w przewlekłej białaczce limfocytowej nie należy:
Wartość kliniczną badania PET w ocenie skuteczności leczenia wykazano w chłoniaku:
1) rozlanym z dużych limfocytów B; 4) z obwodowych limfocytów T;
2) grudkowym; 5) MALT.
3) z komórek płaszcza;
Prawidłowa odpowiedź to:
Do niekorzystnych czynników prognostycznych u chorych na ziarniniaka grzybiastego nie należy:
Do biologicznych cech chłoniaka Burkitta nie należy:
W badaniu immunofenotypowym koekspresja antygenów CD19 i CD5 jest zwykle obecna na komórkach:
1) chłoniaka limfocytowego/białaczki limfocytowej;
2) węzłowego chłoniaka strefy brzeżnej;
3) chłoniaka z komórek płaszcza;
4) białaczki włochatokomórkowej;
5) chłoniaka grudkowego.
Prawidłowa odpowiedź to:
Do chłoniaków związanych z zakażeniem HIV należą:
Krioglobulinemia z obecnością monoklonalnego białka IgM towarzyszy najczęściej:
Radioterapia jest leczeniem z wyboru w terapii I linii:
Czynniki infekcyjne związane z patogenezą chłoniaków strefy brzeżnej to:
1) Helicobacter pylori; 4) Chlamydia psittaci;
2) Campylobacter jejuni; 5) wirus zapalenia wątroby typu C.
3) Borrelia burgdorferi;
Prawidłowa odpowiedź to:
Wysokodawkowana chemioterapia z przeszczepieniem autologicznych komórek hematopoetycznych jest zalecana u chorych na chłoniaka rozlanego z dużych limfocytów B (DLBCL) w przypadku:
W leczeniu I linii chłoniaka Burkitta stosuje się następujące protokoły:
1) R-CHOP-21; 4) GMALL B-ALL/NHL;
2) R-CHOP-14; 5) R-ICE.
3) CODOX-M/IVAC;
Prawidłowa odpowiedź to:
Do czynników odpowiedzialnych za powikłania krwotoczne w niewydolności nerek należą wszystkie wymienione, z wyjątkiem:
Najbardziej czułym wskaźnikiem niedoboru wit. K jest:
U pacjenta z rozpoznaniem chłoniaka zajęcie węzłów chłonnych szyjnych, śródpiersia oraz nacieczenie szpiku pozwala na określenie stadium choroby wg Ann Arbor:
Wskaż czynnik, którego synteza nie jest zależna od witaminy K:
W przebiegu zespołu nerczycowego obserwuje się:
W leczeniu powikłań krwotocznych spowodowanych przedawkowaniem antagonisty wit. K stosuje się wymienione preparaty, z wyjątkiem:
Wyniki badań laboratoryjnych: aktywność czynnika VIII 45 j.m./dl, zawartość antygenu czynnika von Willebranda 42 j.m./dl, aktywność kofaktora ristocetyny czynnika von Willebranda poniżej 10 j.m./dl oraz zwiększony odsetek aglutynujących płytek krwi przy niskim stężeniu ristocetyny wskazują na następujące rozpoznanie:
W pierwszej linii leczenia immunosupresyjnego w nabytej hemofilii A stosuje się glikokortykosteroidy w monoterapii lub w skojarzeniu z cyklofosfamidem. W przypadku niepowodzenia tej formy leczenia, w drugiej linii leczenia eliminującego inhibitor należy rozważyć zastosowanie:
Przeciwwskazaniem do włączenia heparyny w rozsianym wykrzepianiu wewnątrznaczyniowym (disseminated intravascular coagulation, DIC) nie jest:
Przyczyną rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (disseminated intravascular coagulation, DIC) może być każdy z wymienionych stanów, z wyjątkiem:
W chorobie von Willebranda typu 2B:
1) zastosowanie desmopresyny (DDAVP) może wywołać lub pogłębić małopłytkowość;
2) stosuje się wyłącznie koncentraty rekombinowanego czynnika von Willebranda;
3) stosuje się wyłącznie koncentraty rekombinowanego czynnika VIII;
4) stosowanie kwasu traneksamowego jest bezwzględnie przeciwwskazane;
5) małopłytkowość może być stale obecna.
Prawidłowa odpowiedź to:
Pierwotna profilaktyka krwawień u chorych na ciężką hemofilię A i B polega na:
W przypadku wystąpienia krwawienia zagrażającego życiu u chorego na hemofilię A powikłaną inhibitorem czynnika VIII o mianie 1 jedn. Bethesda /ml należy zastosować:
U każdego pacjenta z wrodzoną ciężką hemofilią A powikłaną inhibitorem czynnika VIII o wysokim mianie dąży się do eliminacji inhibitora poprzez wytwarzanie immunotolerancji, która polega na stosowaniu:
Postępowaniem z wyboru w przypadku krwawienia do stawu u chorego na łagodną hemofilię B jest zastosowanie:
Najczęściej występującą mutacją w genie czynnika krzepnięcia VIII u chorych na ciężką hemofilię A (aktywność czynnika VIII w osoczu poniżej 1 jedn./dl) jest:
W przypadku izolacji DNA z komórek krwi obwodowej materiał o objętości 10-20 ml należy pobierać do jałowych probówek na:
Zastosowanie techniki oceny obecności klonalnych rearanżacji genów immunoglobulinowych (IG) lub genu receptora limfocytów T (TCR) u chorych na ostrą białaczkę limfoblastyczną pozwala na wykrycie choroby resztkowej (minimal residual disease, MRD) z wrażliwością:
Metodą pozwalającą na jakościową ocenę obecności określonych defektów molekularnych u chorych na nowotwory limfo- i mieloproliferacyjne jest:
Reakcja łańcuchowa polimerazy w czasie rzeczywistym (real-time PCR) pozwala na:
W diagnostyce różnicowej schorzeń układu krwiotwórczego wykonanie badań molekularnych umożliwia:
W diagnostyce hipereozynofilii należy uwzględnić wykonanie następujących badań cytogenetycznych i molekularnych, z wyjątkiem badań na obecność:
U 40-60% pacjentów z pierwotnym zwłóknieniem szpiku można potwierdzić obecność aberracji cytogenetycznych w komórkach hematopoetycznych. Do najczęściej spotykanych nie należy:
Do czynników istotnie wpływających na ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowych u chorych na czerwienicę prawdziwą nie należy:
W leczeniu czerwienicy prawdziwej u chorych wysokiego ryzyka zakrzepowego z przebytym dużym powikłaniem krwotocznym należy stosować:
Do kryteriów większych rozpoznania czerwienicy prawdziwej według WHO (zaproponowanych w 2008 roku) nie należy:
Wskazaniem do wykonania badania w kierunku obecności mutacji w obrębie domeny kinazowej genu BCR-ABL (BCR-ABL KD) u chorych leczonych imatynibem jest:
Fazę przełomu blastycznego przewlekłej białaczki szpikowej należy rozpoznać w przypadku stwierdzenia:
Do najczęściej występujących niehematologicznych objawów niepożądanych w trakcie terapii imatynibem należą:
Według aktualnie obowiązujących kryteriów oceny skuteczności terapii imatynibem (zaproponowanych przez Baccarani i wsp. w imieniu European LeukemiaNet w 2009 roku) u chorych w fazie przewlekłej przewlekłej białaczki szpikowej odpowiadających optymalnie całkowitą remisję hematologiczną (CHR), całkowitą odpowiedź cytogenetyczną (CCyR) i większą odpowiedź molekularną (MMolR) należy osiągnąć odpowiednio w trakcie:
U chorych na przewlekłą białaczkę szpikową w fazie przełomu blastycznego występowanie dodatkowych zmian cytogenetycznych w klonie Philadelphia dodatnim można wykazać:
Skutkiem konstytutywnej aktywacji kinazy tyrozynowej BCR-ABL w komórkach z obecną t(9;22)(q34;q11) nie jest:
W mastocytozie odgrywa rolę mutacja jednego z genów receptorów cytokin posiadającego własną kinazę tyrozynową. O jaki gen chodzi?
Mutacja genu JAK2 występuje z większą częstością (50% i więcej) w następujących nowotworach układu krwiotwórczego, z wyjątkiem:
Przy jakiej liczbie płytek w nadpłytkowości samoistnej należy rozważyć zastosowanie trombocytoaferezy leczniczej?
Który z inhibitorów kinaz tyrozynowych stosowanych w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej powoduje wysięki w jamie opłucnej u części leczonych chorych?
Jaką dawkę imatinibu stosuje się w przewlekłej białaczce eozynofilowej z obecnością genu FIP1L1-PDGFRA w leczeniu podtrzymującym remisję zgodnie z zaleceniami Polskiej Unii Onkologii?
Odpowiedź cytogenetyczna większa na leczenie przewlekłej białaczki szpikowej inhibitorami kinaz tyrozynowych to zmniejszenie odsetka komórek Ph+ do:
Do objawów ogólnych (tzw. objawów B) chłoniaka Hodgkina nie zalicza się obecnie:
Powód dla którego protokół MOPP został zastąpiony przez protokół ABVD w leczeniu pierwotnym chłoniaka Hodgkina był następujący:
Hemofagocytoza prekursorów erytrocytarnych i niekiedy krwinek płytkowych w obrębie szpiku kostnego z towarzyszącą pancytopenią jest typowa dla:
Czym różni się klasyfikacja TNM w wersji dostosowanej do oceny zaawansowania skórnych chłoniaków nieziarniczych z komórek T/NK od klasycznej klasyfikacji TNM?
Rozstrzygające znaczenie w diagnostyce chłoniaka z komórek płaszcza ma:
Kiedy nie należy rozpoczynać leczenia w chłoniaku grudkowym z komórek B?
Liczbę osób zachorowujących rocznie w Polsce na chłoniaka Burkitta szacuje się na:
Rutynowo stosowane protokoły lecznicze II linii (z wyjątkiem późnych nawrotów) w chłoniaku rozlanym z dużych komórek B nie wykorzystują:
Międzynarodowy wskaźnik rokowniczy w chłoniakach (IPi) nie obejmuje następującego parametru:
W leczeniu makroglobulinemii Waldenströma wykorzystuje się następujący protokół leczniczy:
W zwalczaniu hiperkalcemii u chorych na szpiczaka plazmocytowego z niewydolnymi nerkami stosuje się następujące leki/zabiegi, z wyjątkiem:
Do kondycjonowania przed przeszczepieniem komórek krwiotwórczych w szpiczaku wykorzystuje się rutynowo:
W mobilizacji komórek krwiotwórczych do krwi obwodowej w celu ich pobrania do przeszczepienia w szpiczaku wykorzystywany jest cyklofosfamid. W jakiej dawce?
Do protokołów leczniczych stosowanych w leczeniu szpiczaka nie należy:
Niekorzystnym zaburzeniem chromosomowym występującym w niektórych przypadkach szpiczaka jest:
Wynik testu wolnych łańcuchów lekkich (Freelite test) jest oceniany:
Jaką rolę w diagnostyce szpiczaka odgrywa stwierdzenie obecności plazmocytów w biopsji tkankowej?
Na obecność choroby łańcuchów lekkich najbardziej wskazuje następujące zaburzenie:
Poprzetoczeniowa choroba przeszczep przeciw gospodarzowi różni się od poprzeszczepieniowej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi tym, że:
Wadą wektora retrowirusowego jest:
Do przechowywania komórek krwiotwórczych w ciekłym azocie niezbędny jest dodatek:
Podstawowym ograniczeniem wykorzystania komórek krwi pępowinowej jest ich liczba wynikająca z objętości jednostki tej krwi, która zwykle nie przekracza:
W jakiej sytuacji rodzic może być dawcą szpiku u dorosłego biorcy?
Jaki jest odsetek szans na to, że pojedynczy brat lub siostra może okazać się dawcą szpiku zgodnym w HLA?
Poszukiwanie dawcy szpiku zaczyna się od:
Rozpoznanie choroby przeszczep przeciw gospodarzowi powinno być potwierdzone:
Kiedy przy doborze dawcy komórek krwiotwórczych należy się posługiwać analizą haplotypów?
W co najmniej ilu allelach HLA na ile badanych powinien być dobrany niespokrewniony dawca szpiku?
Jakie objawy kliniczne daje sama neutropenia jako taka?
Podstawowy test pozwalający odróżnić neutropenię prawdziwą od niewinnej to:
Zależnie od dawki promieniowanie jonizujące zastosowane w jednej dużej dawce powoduje neutropenię o największym nasileniu w dniach:
Współcześnie wyróżniane są następujące subpopulacje limfocytów T:
1) dendrytyczne; 4) naturalnie zabijające;
2) supresyjne; 5) kontrasupresyjne;
3) zabijające; 6) pomocnicze.
Prawidłowa odpowiedź to:
Wskaż protoonkogen, którego aktywacja powoduje najwięcej przypadków nowotworowych schorzeń krwi:
Wskaż własność, która decyduje o uznaniu komórki za komórkę macierzystą:
Największa dopuszczalna niezgodność w układzie HLA, przy której udowodniono istnienie możliwości skutecznego przeszczepienia szpiku od dawcy rodzinnego to:
Zaletą komórek krwiotwórczych uzyskanych z krwi obwodowej nie jest:
Trucizny krwiotwórczych komórek macierzystych to:
1) cyklofosfamid; 6) dakarbazyna;
2) winkrystyna; 7) cysplatyna;
3) busulfan; 8) ATG;
4) melfalan; 9) kladrybina.
5) BCNU;
Prawidłowa odpowiedź to:
Cytostatyki, które powodują wczesne objawy uszkodzenia hematopoezy (granulocytopenia 7-14 dni po podaniu dużej dawki) to:
1) arabinozyd cytozyny; 6) cyklofosfamid;
2) busulfan; 7) antracykliny;
3) hydroksymocznik; 8) bleomycyna;
4) melfalan; 9) BCNU.
5) tiotepa;
Prawidłowa odpowiedź to:
Które komórki są najbardziej wrażliwe na promieniowanie?
Kiedy może wystąpić neutropenia u człowieka napromienionego na całe ciało dawką 500 cGy?
Perforyny są mediatorami zabijania przez:
Podstawowy mechanizm zabezpieczający organizm ludzki przed autoagresją limfocytów to:
Subpopulacje pomocniczych i zabijających limfocytów T dotyczą:
Onkogen to jest:
W Polsce zarejestrowane są preparaty następujących cytokin:
1) G-CSF; 6) IL-2;
2) M-CSF; 7) IL-3;
3) IL-4; 8) SLF;
4) interferon alfa; 9) erytropoetyna.
5) insulina;
Prawidłowa odpowiedź to:
Receptory dla następujących cytokin krwiotwórczych mają własną kinazę tyrozynową:
1) czynnik Steel (Ligand KIT); 5) GM-CSF;
2) M-CSF; 6) interleukina-3;
3) G-CSF; 7) trombopoetyna.
4) erytropoetyna;
Prawidłowa odpowiedź to:
Na powierzchni krwiotwórczych komórek macierzystych nie ma:
Pod względem korzystnego rokowania ostre białaczki szpikowe z powtarzalnymi zmianami cytogenetycznymi można uszeregować następująco:
Leukostaza to:
Współczesne metody indukcji remisji całkowitej w ostrych białaczkach szpikowych u chorych poniżej 60 r. ż. osiągają cel w ponad:
Białaczka erytroblastyczna w klasyfikacji FAB to:
Standardem leczenia immunosupresyjnego w anemii aplastycznej (aplazji szpiku) jest:
Niedokrwistość mikrocytowa niedobarwliwa jest charakterystyczna dla:
W chorobie Addison-Biermera występuje zwiększone ryzyko zachorowania na:
Granulocyty z nadmiernie segmentowanym jądrem (5-6 płatów) występują w:
Wskazaniem do dożylnego podawania preparatów żelaza jest: